2011 Μεγάλου Μήκους

ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ

1. THE WHISPERER IN DARKNESS (ΗΠΑ 2011, 104’, Α/Μ) Σκηνοθεσία Sean Branney

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΕΜΙΕΡΑ

Οι κινηματογραφικές μεταφορές έργων του Lovecraft έχουν αποδειχτεί δύσκολο έργο, και οι περισσότερες σχετικές ταινίες δεν κατόρθωσαν να μεταφέρουν στην οθόνη τις λογοτεχνικές αρετές των πρωτοτύπων. Με το μεσαίου μήκους “Call of Cthullu” του 2005, η H.P. Lovecraft Historical Society εισήλθε στον χώρο του κινηματογράφου ως ο απόλυτος κινηματογραφικός θεματοφύλακας του Lovecraft, αφού είχε την τόλμη και την ευφυΐα να γυρίσει μια ταινία «όπως θα την γύριζαν τότε» – δηλαδή μια ταινία του βωβού κινηματογράφου της δεκαετίας του ’20.

Αυτή τη φορά οι ίδιοι συντελεστές, αλλάζοντας θέσεις και ρόλους προχώρησαν στο επόμενο βήμα: μια ταινία μεγάλου μήκους με ανασύσταση του κλίματος των ταινιών του 1930, ασπρόμαυρη αλλά πλέον με πλούσιους ενδιάμεσους τόνους, και ομιλούσα. Η επιλογή του The Whisperer in Darkness που ως διήγημα συνδυάζει τόσο στοιχεία φανταστικού όσο και στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, επιτρέπει στην ταινία να συλλάβει το κλίμα μιας εποχής όπου ακόμη ο άνθρωπος αντιμετώπιζε τους αρχέγονους φόβους του ενώ ταυτόχρονα γοητευόταν και κατακτούσε το ένα τεχνολογικό ορόσημο μετά το άλλο.

2. 8th WONDERLAND (ΓΑΛΛΙΑ 2008, 94’, Έγχρ.) Σκηνοθεσία Nicolas Alberny & Jean Mach

Υπάρχει μια εικονική χώρα στο Ίντερνετ και το όνομα αυτής 8th Wonderland.

Οι “πολίτες” της καταβάλουν 1 ευρώ φόρο κάθε εβδομάδα, και κάθε εβδομάδα γίνεται δημοψήφισμα για κάποιο θέμα που τους απασχολεί. Εφόσον η πρόταση υπερψηφιστεί, οι πολίτες της 8th Wonderland αναλαμβάνουν την ευθύνη να υλοποιήσουν την απόφαση στον πραγματικό  κόσμο.

Στην αρχή οι ενέργειες μοιάζουν περισσότερο με έξυπνες φάρσες που τραβούν την προσοχή των media και περνάνε ένα μήνυμα στο ευρύ κοινό. Σύντομα όμως η ατζέντα της εικονικής χώρας αλλάζει, και όλο και πιο ριζοσπαστικές προτάσεις τίθενται σε ψηφοφορία κάθε εβδομάδα – και υπερψηφίζονται. Και υλοποιούνται. Αναπόφευκτα η 8th Wonderland θα τραβήξει την προσοχή και το θυμό των ισχυρών κρατών του κόσμου… αλλά πώς να πολεμήσεις μια χώρα που δεν υπάρχει; Με ρυθμούς Norman Spinrad, καυστικό χιούμορ αλλά και προκλητικότητα, οι Alberny και Mach θέτουν ερωτήσεις χωρίς να επιτρέπουν εύκολες απαντήσεις, ενώ η ελαφρά διάθεση με την οποία προσεγγίζουν τα πλέον σοβαρά θέματα, λειτουργεί σαν αυτό-σαρκαστική τακτική που προστατεύει την ταινία από κάθε ελαφρότητα…αν σας φαίνεται ότι αυτή η πρόταση αυτοαναιρείται, μάλλον δεν έχετε ακόμη καταλάβει ότι «για κάθε σύνθετο πρόβλημα, υπάρχει μια απλή, ξεκάθαρη, και λανθασμένη λύση».

3. DEPOSITARIOS (ΜΕΞΙΚΟ 2010, 110’, ‘Εγχρ.) Σκηνοθεσία Rodrigo Ordonez

Στο άμεσο μέλλον, η γενετική μηχανή έχει επιτρέψει τη δημιουργία κλώνων στους οποίους οι άνθρωποι μπορούν να «ξεφορτώνουν» τον σωματικό τους πόνο και την ψυχική τους οδύνη, και οι οποίοι είναι καταδικασμένοι να ζουν σαν φυτά. Μέσα από μια πλοκή αστυνομικού και πολιτικού θρίλερ, με πολλά πρόσωπα και αρκετές υπο-πλοκες, το Depositarios βασίζεται κυρίως στο σενάριο, τους χαρακτήρες και τα συνεχή διλήμματα και όχι στα εντυπωσιακά εφέ. Όπως λέει και ο ίδιος ο σκηνοθέτης, πρόκειται για φιλμ που μιλά για «την αγάπη, τον πόνο και την ηθική», αλλά και για την πολιτική και τα media, και αναρωτιέται ποιο είναι το τίμημα που μια κοινωνία είναι διατεθειμένη να πληρώσει για να εξασφαλίσει την ευτυχία; Και, τελικά, τι θα συνέβαινε αν μπορούσαμε να βρούμε άλλους να το πληρώσουν αντί για εμάς;

4. ΕARTHLING (ΗΠΑ 2010, 110’, Έγχρ.) Σκηνοθεσία Clay Liford

Με αφορμή ένα ατύχημα σε διαστημικό σταθμό, ορισμένα άτομα συνειδητοποιούν ότι είναι στην πραγματικότητα μέλη μιας εξωγήινης φυλής που έχουν αποκλειστεί στη Γη. Σιγά-σιγά συναντώνται κι αναζητούν τρόπο να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Στα πλαίσια της γνώριμης αισθητικής του ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου, με επιρροές από έργα του Κρόνεμπεργκ αλλά και το «Ο Άνθρωπος που Έπεσε στη Γη» του Νίκολας Ρεγκ, ο Clay Liford γυρνά μια στοχαστική ταινία για το γκρέμισμα των ψευδαισθήσεων, την αποξένωση από ό,τι μέχρι τώρα ήταν οικείο, και τη νοσταλγία για μια άγνωστη πατρίδα. Και τελικά θέτει εκ νέου του ερώτημα για το πού βρίσκεται η ουσία της ύπαρξης: στην βιολογική ταυτότητα, στο βιωμένο παρελθόν, ή στο επιθυμητό μέλλον;

5. ΤΗΕ ORACLE (ΒΡΕΤΑΝΙΑ 2010, 72’, Έγχρ.) Σκηνοθεσία Shamus Maxwell

ΠΡΩΤΗ ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΡΟΒΟΛΗ

Η Σάρα Delphi είναι μια μοντέρνα Πυθία -έχει το κληρονομικό χάρισμα να μπορεί να δίνει την αληθινή απάντηση σε ένα ερώτημα που της θέτει ο κάθε πελάτης της, μόνο όμως τη στιγμή που η ίδια φτάνει σε οργασμό!

Ο πρωτοεμφανιζόμενος Shamus Maxwell κινηματογραφεί με εξαιρετικά επιτυχημένο βρετανικό χιούμορ τη μοναξιά αλλά και τον κίνδυνο που απειλεί τους ανθρώπους με ιδιαίτερα χαρίσματα, καθώς προκαλούν το φθόνο αλλά και την απληστία των άλλων. Ακόμη και η Πυθία, ίσως να μην μπορεί να μάθει τι της επιφυλάσσει το μέλλον…

6. Α ΗΕΤΕDΙΚ ΚΟR/THE 7TH CIRCLE (ΟΥΓΓΑΡΙΑ 2009, 107’, Εγχρ.) Σκηνοθεσία Arpad Sopsits

Βασισμένη σε αληθινά -και τραγικά- γεγονότα που συνέβησαν στην Ουγγαρία, ο 7ος Κύκλος εξερευνά κάτι που συνήθως αγνοούμε ή το αναθέτουμε σε επαγγελματίες: την παιδική ψυχή και το πώς αυτή βιώνει την υπαρξιακή αγωνία, η οποία συνήθως θεωρείται βάρος -αλλά και προνόμιο- των ενηλίκων.

Είναι η 3η συνεχόμενη χρονιά που το SFF-rated ATHENS προβάλλει ταινία από την Ουγγαρία, προσφέροντας στο ελληνικό κοινό ένα δείγμα του πολύ δυναμικού σύγχρονου Ουγγρικού κινηματογράφου.

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ

7. ΨΥΧΟΣ (ΕΛΛΑΔΑ 2010, 57’, Εγχρ.) Σκηνοθεσία Γιώργος Πιτσάκης

Τρεις φοιτήτριες από την επαρχία βρίσκουν στην Αθήνα ένα σπίτι – κελεπούρι : Φτηνό, όμορφο και ευρύχωρο. Αλλά, φυσικά, τα πράγματα δεν είναι όπως δείχνουν: Από την αρχή της εγκατάστασής τους σ’ αυτό μυστηριώδη φαινόμενα αρχίζουν να συμβαίνουν, φαινόμενα που δείχνουν να έχουν σαν επίκεντρο έναν παλιό καθρέφτη που βρισκόταν ήδη στο σπίτι. Σύντομα συνειδητοποιούν ότι κάποια τρομακτική παρουσία στοιχειώνει το χώρο, και ότι όλα συνδέονται πιθανόν μ’ ένα παλιό έγκλημα, με ξεχασμένα δράματα και λησμονημένες αμαρτίες…

Ελληνικό μεταφυσικό θρίλερ μεσαίου μήκους (γύρω στα 50 λεπτά), που επιχειρεί να μεταφέρει το στοιχείο του τρόμου σε ένα σύγχρονο, μοντέρνο διαμέρισμα, συχνά μάλιστα υπό το άπλετο φως της μέρας. Η ταινία ανήκει σε ένα είδος που πραγματικά σπανίζει στη χώρα μας. Επιχειρεί μάλιστα να «μπολιάσει» το είδος αυτό με έντονο ελληνικό στοιχείο, χρησιμοποιώντας τις δοκιμασμένες, κλασικές τεχνικές των ταινιών τρόμου και αποδεικνύει ότι τα πάντα μπορούν να γίνουν ακόμα και με πολύ χαμηλούς προϋπολογισμούς…. Μια προσεγμένη ανεξάρτητη παραγωγή που ξεχώρισε στο πρόσφατο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

8. Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑ (ΕΛΛΑΔΑ 2010, 92’, Εγχρ.) Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Κράββας

Εμπνευσμένη από αληθινά περιστατικά που συνέβησαν στη χώρα μας  πριν από μερικά χρόνια, Ο Θάνατος Που Ονειρεύτηκα είναι μια ταινία που αξιοποιεί τα μέσα που της διατίθενται για να κινηματογραφήσει με έντονη ματιά μια ομάδα εφήβων που αναζητούν στο θάνατο –των άλλων– αυτό που δεν μπορούν να βρουν στη –δική τους– ζωή. Ο Παναγιώτης Κράββας φορτώνει τα πλάνα του με παθιασμένα συναισθήματα και μια υποβόσκουσα απελπισία. Αγαπημένη μου στιγμή –και ένα εξαιρετικό σινεφίλ σχόλιο- η αναπάντεχη χρήση ενός κουτιού μεταφοράς φιλμ 35mm. Ποια χρήση; Ελάτε και θα το ανακαλύψετε.

ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΚΤΙΕΣ

ΠΕΜΠΤΗ: 10/3

SUBCONSCIOUS (ΕΛΛΑΔΑ, 2010, 72’, Εγχρ.) Σκηνοθεσία: Χρήστος Πετρόπουλος

Η επιθυμία του κόσμου να γευτεί κάτι «αυθεντικό», απαλλαγμένο από στημένες πόζες, προσεκτικά επιλεγμένα λόγια και υστερόβουλη οργάνωση, έχει εξαπλωθεί σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής –από εδώ πηγάζει η μεγάλη επιτυχία των reality shows, τα οποία πλέον καμία ανάγκη δεν έχουν να γαργαλούν τα σεξουαλικά απωθημένα των θεατών. Από εδώ πηγάζει η μεγάλη επιτυχία των blog στην αρχική τους μορφή, ως ημερολόγια της καθημερινότητας… και σε αυτή την γενικότερη ορμή εντάσσεται εκείνη η ταινία που δεν ήταν γυρισμένη ως ταινία, αλλά ως αμοντάριστο ερασιτεχνικό βίντεο, με κουνημένα πλάνα, νεκρούς χρόνους, θολή ηχοληψία, η οποία έκανε πάταγο, δημιούργησε φανατικούς φίλους και φανατικούς εχθρούς… και τελικά, δημιούργησε σχολή και κινηματογραφικό ρεύμα, αποχρώσεις του οποίου έχουν ήδη βρει τον δρόμο τους και στις μεγάλες εμπορικές παραγωγές.

O Χρήστος Πετρόπουλος συμμετέχει με την δική του έμπνευση στο ρεύμα αυτό, και το παιχνίδι ανάμεσα στο αυθεντικό και στο πεποιημένο μετατρέπεται σε παιχνίδι ανάμεσα στο πραγματικό και στο φανταστικό.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11/3: Μάχη Γιγάντων


THE HUNT FOR GOLLUM (BRETANIA, 2009, 40’, Έγχρ.) Σκηνοθεσία: Chris Bouchard

THE CALL OF CTHULHU (ΗΠΑ, 2005, 47’, Α/Μ) Σκηνοθεσία: Andrew Leman

Οι δύο γνωστότερες μυθολογίες του Φανταστικού είναι αναμφίβολα ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (J.R. Tolkien) και ο Μύθος του Κθούλου (H.P. Lovecraft). Και τις χωρίζει χάος: στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών οι ήρωες (και όλοι οι υπόλοιποι) είναι αρχοντικοί, ευγενείς, ιδεαλιστές –κατ’ ελάχιστον, είναι έντιμοι. Στον Μύθο του Κθούλου, οι ήρωες είναι έρμαια αρχαίων δυνάμεων που αναγεννώνται μέσα τους μέσω απεχθών συναισθημάτων όπως ο φόβος, για να τους συντρίψουν απαξιωτικά –κατ’ ελάχιστον, είναι καταθλιπτικά αδύναμοι.

Αν όμως τα παραπάνω δεν είναι αντίθετα μεταξύ τους, αλλά συμπληρωματικά, συνθέτοντας από κοινού την Ανθρώπινη Αντίφαση; Το SFF-rated ATHENS θέλει να σας βοηθήσει να το σκεφτείτε. To «Τhe Hunt for Gollum» βασισμένο στη μυθολογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών  και το «Call of Cthulhu» βασισμένο στη Μυθολογία  Κθούλου  είναι δύο διεθνώς αναγνωρισμένα fan films γυρισμένα από πιστούς και εμπνευσμένους οπαδούς, και μαζί δημιουργούν μια απολαυστική αισθητική «μονομαχία» που έχει μόνο κερδισμένους –όσους θα βρίσκονται στην αίθουσα τα μεσάνυχτα της Παρασκευής.

ΣΑΒΒΑΤΟ 12/3 Αγνοείται: UFO


-DETENTION (NΕΑ ΖΗΛΑΝΔΙΑ, 2010, 12’, Έγχρ, σκην. Aden Shillito)

WESTALL ’66: A SUBURBAN UFO MYSTERY (ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ, 2010, 49’, Έγχρ. Σκην. Rosie Jones)

PROJECT GREYDirectorsCut (ΚΑΝΑΔΑΣ, 2010, 85’, Έγχρ, σκην. Crystal-Dawn Rosales & Christian Blaze)

Η …3η μεγάλη μυθολογία, που πολιορκεί τον χώρο της Επιστημονικής Φαντασίας και του Φανταστικού είναι τα UFO. Και τα άτιμα, αρνούνται να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους. Τρεις ματιές πάνω σ’ ένα θέμα που έχει γοητεύσει, αλλά και καταστρέψει, ανθρώπινες ζωές.

To μικρoύ μήκους Detention, παρακολουθεί με τρυφερότητα ένα μικρό παιδί και τις επικίνδυνες ανακαλύψεις του, από τις οποίες επιβιώνει μόνο και μόνο γιατί είναι παιδί, δηλαδή ένα αναξιόπιστο ον στον κόσμο των ενηλίκων.

Το Westall ‘66 είναι ντοκιμαντέρ, και ερευνά ένα πραγματικό γεγονός: Το 1966 εκατοντάδες μαθητές και καθηγητές στο Αυστραλιανό προάστιο του Westall έγιναν μάρτυρες μιας τσάρκας ενός UFO. Εξωγήινοι; Μυστικά κυβερνητικά πειράματα; Η Rosie Jones γυρίζει ένα ντοκιμαντέρ γεμάτο ευαισθησία, για τις ενέργειες συγκάλυψης και γελοιοποίησης του γεγονότος εκείνη την εποχή, αλλά και για τις πληγές που κουβαλούν ακόμη οι σημερινοί ενήλικες από την καταπίεση που υπέστησαν τότε, και που καμία κοινωνία δεν έχει πραγματικά καταδικάσει: την καταπίεση προς τα ίδια της τα παιδιά.

To Project Grey κλείνει την αναζήτηση για τα UFO: Θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, που γυρίστηκε με χαμηλό προϋπολογισμό και αυτοσχεδιαστική μέθοδο, κυρίως όσον αφορά στο σενάριο και τις ηθοποιίες, δημιουργεί ένα παζλ από εξωγήινους επισκέπτες, σκοτεινά κυβερνητικά σχέδια, ρώσους κατάσκοπους (…), θεωρίες συνωμοσίας και ιστορίες εκδίκησης και ζήλιας, κάτω από το γενικό μότο «Είναι ο φόβος αυτό που ζητούν!», ενώ εμείς αναρωτιόμαστε πού βρίσκονται τα όρια ανάμεσα στην αλήθεια και την τρέλα. Σε ορισμένα σημεία μάλιστα το φιλμ φλερτάρει με την ταινία τρόμου, ενώ αρκετά κοντά βρίσκεται και ο Κάρπεντερ του «Ζουν ανάμεσά μας».

Συμπέρασμα: UFO: still missing.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: